To πιο μοναχικό δελφίνι στον κόσμο πέθανε. Τι μπορεί να μας διδάξει η ιστορία του.

To όνομα του Honey. Στέφθηκε το πιο μοναχικό δελφίνι στον κόσμο γιατί έζησε τα τελευταια 2 χρόνια της ζωή του σε μια εγκαταλελειμμένη πισίνα στο Chosi, ενορία της Chiba στην Ιαπωνία. Πέθανε μόνο του εκεί. O τίτλος ως το πιο μοναχικό μάλλον δεν του αξίζει γιατί πάρα πολλά ζώα (συμπεριλαμβανομένου) και ανθρώπων έχουν την ίδια μοίρα. Απλά πέφτουν έξω από την περιορισμένη αντίληψη μας.


Οι λεπτομέρειες είναι οι γνωστές. Δεν υπήρχαν λεφτά για τo ενυδρείο και έτσι το δελφίνι αναγκάστηκε να ζήσει μια διαφορετική ζωή. Το πρώτο ένστικτο που μπορεί να ξυπνήσει στον κάθε ένα από αυτήν την ιστορία είναι η απέχθεια προς τον ανθρώπινο παράγοντα. Η αδικαιολόγητη αμέλεια. Η αναισθησία. Ένα ζώο που  ξεφλούδιζε το δέρμα του από τον ήλιο γιατί δεν είχε ούτε βασικό κάλυμμα. Στην απουσία ενός φυσικού περιβάλλοντος σάλεψε και έκανε σπασμωδικές επαναλαμβανόμενες κινήσεις – χαρακτηριστικό σε ζώα κάτω από έντονο στρές. Το μυαλό σε τέτοιες περιπτώσεις μπαίνει σε safe-mode, απλά για να μην αυτοκτονήσει.

Αν και είναι κατανοητό να έχουμε μια αρνητική αντίδραση, δεν παύει να είναι μεροληπτική. Το ενυδρείο είχε δουλειά γιατί πολλοί άνθρωποι απολαμβάνουν να βλέπουν ζώα να κάνουν διάφορα για αυτούς. Υπάρχει μια συναισθηματική ικανοποίηση σαν προϊόν. Ανεξαρτήτως αν συμφωνούμε ή όχι, αυτό είναι κάτι το αδιαμφισβήτητο. Από την εποχή του Κολοσσαίου ως και σήμερα στο ‘Πάμε Πακέτο’, ο κόσμος απολαμβάνει να βλέπει τις ζωές των άλλων με τις κακές και καλές αποχρώσεις τους. Είναι και ο λόγος που ανέκαθεν στην ανθρώπινη πορεία μας άρεσαν οι ιστορίες.

Ο παραλληλισμός με αυτό που έγινε στον Honey μπορεί να γίνει και με το ανθρώπινο σύστημα. Το δικό μας ενυδρείο δεν είναι απαραίτητα γεμάτο με άλλα δελφίνια. Αντίθετα, μπροστά από μια οθόνη, μακριά από το φυσικό μας περιβάλλον, είμαστε και εμείς εγκλωβισμένοι στην δική μας πισίνα. Μια πισίνα που όμως έχτισαν τα άλλα δελφίνια για να κρατούν τον κάθε ένα από εμάς, μαζί και τον εαυτό τους, εγκλωβισμένους.

Με κάθε στέρηση ελευθερίας της έκφρασης, επαγγέλματος, διακίνησης βάζουμε και ένα πλακάκι. Βλέπετε, πιστεύουμε ότι εμείς γνωρίζουμε καλύτερα από τα άλλα δελφίνια. Ξέρουμε πως να χτίσουμε τις άλλες πισίνες αλλά ποτέ δεν δίνουμε σημασία ποιος χτίζει την δική μας.

Έχουμε μια τόση μεγάλη κατανόηση για τον όρο ελευθερία. Κι’ όμως, κάθε φορά προτιμούμε την πισίνα παρά τον ωκεανό. Ο Honey δεν μπορούσε να δραπετεύσει, γιατί δεν είχε ούτε πόδια, ούτε φτερά. Κατέληξε όμηρος του μυαλού του, σε σπασμωδικές και επαναλαμβανομενες κινησεις που με τον χρόνο έγιναν ρουτίνα και έχασαν το νόημα τους.

Στο δικό μας σύστημα, όσοι δραπετεύουν προς τον δικό τους ωκεανό, τυγχάνουν αντικείμενα κοροϊδίας γιατί ακριβώς δεν επαναλαμβάνουν τις γνωστές κινήσεις. Κινήσεις που μαθαίνονται από μικρή ηλικία με ύφος ευλάβειας και βαθιάς κατάνιξης. Γιατί αλλωστε να αποκλίνει κάποιος από τις συνήθειες του συνόλου. Γιατί να γίνει ένα αγκάθι* στις συνειδήσεις των άλλων; Οι πιο “θαρραλέοι” απλά μένουν στην πισίνα τους, μαθαινουν να κάνουν δύο τούμπες στον αέρα και οι υπόλοιποι νομίζουν ότι αυτοί είναι πιο ξεχωριστοί από τους ίδιους.

Η ιστορία του Honey εμπίπτει στο συναισθηματικό μας φάσμα γιατί ουσιαστικά λειτουργεί σαν καθρέφτης του δικού μας θρήνου για την ελευθερία. Της ελευθερίας που χάσαμε και που πουλήσαμε με την προσδοκία ότι κάποιος θα έρθει μια μέρα να μας χειροκροτήσει που είμαστε σε μια πισίνα και κάνουμε τεχνάσματα. Μια πισίνα που ονομάζουμε καριέρα, facebook, υστεροφημία. Αντίθετα, όπως και με το ενυδρείο, γινόμαστε αντικείμενα πώλησης, προϊόντα ανταλλαγής για συμφέροντα και δυναμεις έξω από την αντίληψη μας. Ώσπου μια μέρα αρχίζουμε να αργοπεθαίνουμε και το μόνο που απομένει είναι οι σπασμοδικές μας κινήσεις και κάποιες θολές μνήμες ελευθερίας στον ωκεανό.


αγκάθι/thorn* // Με τον ίδιο τρόπο που εσείς μπορεί να μην νιωθετε ανεκτικοί προς την σκλαβιά του δελφινιού και του κάθε δελφινιού, με τον ίδιο τρόπο, προσπαθώ μέσα από αυτήν την ιστοσελίδα να περάσω ορισμένα εναύσματα υπέρ της ελευθερίας. Η σκλαβιά σε αυτό το σύστημα δεν προέρχεται από κάποιο αόρατο χέρι. Προέρχεται από την αδυναμία μας να νιώσουμε ασφάλεια, έλεγχο και αυτοπεποίθηση. Σε αυτούς που δεν σέβονται τις ελευθερίες των άλλων δεν μπορώ να είμαι παρά καυστικός και επικριτικός //

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *